Gospodarka stawowa w Dolinie Baryczy rozwijała się już na początku XI wieku. Znaczący wpływ na budowę stawów i rozpowszechnienie gospodarki rybackiej w regionie mieli Cystersi z położonego nieopodal (Lubiąż, Dolina Środkowej Odry) klasztoru. Powstanie dużych akwenów wodnych przeznaczonych do hodowli karpia, liczących nawet kilkaset hektarów to niewątpliwie zasługa rodu Kurzbachów, dawnych właścicieli tych ziem. Ich szczególne zainteresowanie gospodarką rybacką odbiło się nawet w rodowym herbie, na którym umieszczone są 3 ryby. Po nich ziemie przeszły w ręce innych rodów magnackich, tj. Malzanów czy Schaffgotschów, którzy do istniejących stawów dobudowywali kolejne. W XVII wieku powierzchnia stawów liczyła rekordową w historii ilość hektarów – 13 tys. W wieku XIX zanotowano już znaczne obniżenie powierzchni stawów, wiele z nich zamieniono na bardziej opłacalne i wydajne grunty orne, ale wpływ na to miał również powiększający się deficyt wody.
Obecnie w Dolinie Baryczy pod stawami przeznaczonymi do hodowli karpia oraz innych ryb słodkowodnych znajduje się około 8 tys. ha. Ponad 7 tys. ha należy do Państwowego Zakładu Budżetowego „Stawy Milickie”, który powstał z połączenia 5 zakładów rybackich: Krośnic, Potaszni, Radziądza, Rudy Sułowskiej i Stawna a reszta to większe lub mniejsze prywatne gospodarstwa rybackie.
W większości gospodarstw rybackich w Dolinie Baryczy metoda produkcji karpia milickiego opiera się na trzyletnim procesie produkcyjnym (metoda Dubisza), z możliwością uzyskiwania ryb handlowych także w cyklu dwuletnim. Proces produkcji jest uzależniony przede wszystkim od warunków pogodowych, żyzności stawów, a co za tym idzie zasobów pokarmowych. W hodowli karpia milickiego używa się wyłącznie naturalnych pasz zbożowych.
Karp milicki w dniu 4 grudnia 2007 roku został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w kategorii „produkty rybołówstwa, w tym ryby”.
